Dopóki mamy twarze to niemal nieznane w Polsce arcydzieÅ‚o C. S. Lewisa, autora "OpowieÅ›ci z Narnii"; jego ostatnia powieść, napisana dla dorosÅ‚ych czytelników. W starożytnej krainie Glome, gdzie czci siÄ™ krwawÄ… boginiÄ™ Ungit, dorastajÄ… dwie królewskie córki: piÄ™kna i tak brzydka, że zakrywa twarz welonem. Gdy na królestwo spadajÄ… plagi i nieszczęścia, Å›wiÄ…tynia Ungit żąda krwawej ludzkiej ofiary, która ma odwrócić gniew bogini. Ofiara zostanie zÅ‚ożona tajemniczej Bestii, mieszkajÄ…cej w cieniu Szarej Góry. Oczy kapÅ‚anów Ungit zwracajÄ… siÄ™ na mieszkaÅ„ców PaÅ‚acu... "Dopóki mamy twarze" to historia miÅ‚oÅ›ci, opowieść o walce miÄ™dzy rozumem a pierwotnymi siÅ‚ami, o prawdzie i faÅ‚szu, wierze i zÅ‚udzeniu.

 

To ostatnie sÅ‚owo jednego z ojców gatunku fantasy jest niewÄ…tpliwie wielkÄ… literaturÄ…, a zarazem arcydzieÅ‚em mistrza wyobraźni, powieÅ›ciÄ… o sensacyjnej akcji, peÅ‚nÄ… tajemniczoÅ›ci i grozy, historiÄ… przykuwajÄ…ca od pierwszej do ostatniej strony. KsiążkÄ™ można czytać jako wciÄ…gajÄ…cÄ… opowieść o mieszkaÅ„cach barbarzyÅ„skiej krainy leżącej w cieniu Szarej Góry, ale także jako opowiedziany na nowo starożytny mit, wieloznacznÄ… historiÄ™, która mówi o czÅ‚owieku - istocie zależnej od swojej cielesnoÅ›ci, mÅ›ciwej i zazdrosnej, a jednoczeÅ›nie tÄ™skniÄ…cej do doskonaÅ‚oÅ›ci i piÄ™kna. To także opowieść o problemie wiary - o tych, którzy uwierzyli i o wÄ…tpiÄ…cych