Mimo że od publikacji ostatniego tomu wiedźmińskiej sagi Sapkowskiego minęło już dwanaście lat, jej popularność nie maleje. Opowieści te zdobywają nowe rynki czytelnicze, a sam Geralt został bohaterem świetnie przyjętej w Polsce i zagranicą dwuczęściowej (na razie) gry komputerowej. Książka Elżbiety Żukowskiej Mitologie Andrzeja Sapkowskiego nie roztrząsa jednak kwestii niesłabnącego zainteresowania historią płatnego zabójcy potworów, a skupia się na śledzeniu mitologicznych tropów w wiedźmińskich opowieściach autora Ostatniego życzenia. Badaczkę interesuje to, jak twórca traktuje mity oraz co tak naprawdę po jego zabiegach zostaje z nich na kartach sagi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sapkowski, czerpiąc z mitologicznych źródeł pełnymi garściami, nie zawsze odnosi się do nich z szacunkiem, a czasami wręcz je falsyfikuje. Autorka cierpliwie śledzi te wszystkie zabiegi i konfrontuje je z mityczną ortodoksją. Można odczytać jej esej jako katalog wykroczeń Sapkowskiego przeciw mitologiom, ale można także znaleźć w nim inspirację do ponownego odczytania perypetii Geralta, Ciri i Yennefer.