Psychiatrzy interesowali się tym, czy kiedykolwiek myślałem, że wszyscy sprzymierzyli się przeciwko mnie.
- Na poczÄ…tek pięć milionów czytelników dziennika The Sun, jeÅ›li to jest dla nich odpowiednie miano - odpowiedziaÅ‚em. - Ten brukowiec przeprowadziÅ‚ kampaniÄ™ protestujÄ…cÄ… przeciwko luksusowym warunkom w jakich rzekomo jestem osadzony. SÅ‚yszaÅ‚em, że zaowocowaÅ‚a ona bezprecedensowÄ… iloÅ›ciÄ… listów do redakcji, sugerujÄ…cych caÅ‚Ä… gamÄ™ kar, w wiÄ™kszoÅ›ci wykorzystujÄ…cych chirurgiÄ™ bez znieczulenia.
OkazaÅ‚o siÄ™, że pytali siÄ™ o to, czy kiedykolwiek ktokolwiek szczególnie spiskowaÅ‚ przeciwko mnie.
- Prokurator generalny? - zasugerowałem.
Jego również nie mieli na myÅ›li. Raczej to, czy sÄ…dzÄ™, że istnieje jakiÅ› spisek we mnie wymierzony?
- Akta mojej sprawy - czy też, by być bardziej precyzyjnym, spraw - byÅ‚y tak obszerne, że wypeÅ‚niaÅ‚y szczelnie pięć pokoi, zaÅ› dziesiÄ™ciu prokuratorów, każdy wspomagany przez dwóch urzÄ™dników, zaangażowano jedynie do ich badania. Co wiÄ™cej, przez pewien czas policyjne laboratoria sÄ…dowe w caÅ‚ym kraju musiaÅ‚y pracować jedynie nad mojÄ… sprawÄ…. JeÅ›li to nie byÅ‚ spisek wymierzony we mnie, to nie mam pojÄ™cia, co mogÅ‚oby być godne tego miana.
Nie, również nie o takim rodzaj spisku mówili psychiatrzy. Jeden z nich straciÅ‚ panowanie nad sobÄ… i zaczÄ…Å‚ odgrywać obrażonego obywatela: jak ja mogÄ™ nazywać to spiskiem, kiedy wszyscy ci ludzi i wszystkie te instytucje staraÅ‚y siÄ™ dociec prawdy o ciaÅ‚ach znalezionych w moim ogrodzie?
- Dobrze - odpowiedziałem - lipcowy spisek przeciwko Hitlerowi, był całkowicie usprawiedliwiony, ale jednak ciągle pozostaje spiskiem.